که آبستن نگاه توست
شاید درونت کنجکاوی بچه گانه من آویزان است
قدم بردار ...
روی سایه های تردید
سنگ فرش اضطراب
هوای بی هوا
کوچه ای در پیچ نگاهم...
محتاجم
محتاج ستاره...
قرار است خدا
قرار است یک روز برگردد
برایم کبوتری بیاورد
و لیوان مه گرفته ام را از شبی داغ و غلیظ
لبریز کند
برای من که تسلیم شدم
کودک ماندم برایش
و حتی دیگر گلدان گلی نساختم از تن ابرها
خط خطی نکشیدم به بال جبرئیل
تا آبشار طوبی از طعم مدادم لبریز شود
برای من
که ستاره هایم را هم همان حوالی تاریک کاشتم
تا وقت آمدنش لای این منظومه های مبهم
آسمان کوچکی روئیده باشد
شاید آسان تر پیدایم کند
ببیندم
که در آخرین کوچه های کهکشان
با تمام اندامم
تمام اشتیاقم
و یک سبد از ستاره های رسیده
که هی شهاب می شوند از بلندی باغ
ایستاده مانده ام
آری قرار است خدا برگردد
همین صبح فردا همین صبح فردا
و بین چشمهای خاموشم
نارونی بکارد
که شبیه گیسوان خودش
آبی است
(شاعرانه ای از دوستم حمزه صالحی)
پاهایش را میکشید
صورتش خونی بود
آسمان به او خیره مانده بود /تمام شهر میگریستند /زیر لبخنهای موزانه یشان/نمی دانم میدانند جرمش چیست ؟
میکشیدند به سمتی
مردم از مردمک چشمش میگذشتند
کودکی بادبادک میفروخت
پای چوبه دار
راستی چه بود قصه/هر کس چیزی میگفت/سکوت مرگبار سربازان/غم /پشت مردم مرگ چشم انتظار بود/قلبش تند تند میزد/هیچ موسیقی نبود جز نوازش مرگ /
خواب نبود
چشمانش میدید دمی که باز دم نداشت
پرنده ها بی پرواز بودند
دستها بی تمنا
نگاه ها بی ریا و مظلوم
ناگهان ...
دیدم /دیدی /دیدند/همه بودند /نه فقط یک مادر /او نگاه میکرد /نه از سر دلسوزی /نگاهش بوی محبت داشت /آرام نزدیک شد/گفت :
ما مجرمیم
نه تو
...
ولیکن با که گویم راز چون محرم نمی بینم
قناعت میکنم با درد چون درمان نمی بینم
تحمل می کنم با زخم چون مرحم نمی بینم
هنوز بیدارم
هنوز بیدارم
هنوز بیدارم
تو
هنوز بیداری ؟
